Η συνθετική ιδέα της μουσικής παράστασης αφορά έναν αμανέ δομημένο πάνω σε έναν διαδραστικό αυτοσχεδιασμό ο οποίος συνδέεται με την ελληνική ποίηση της γενιάς του 30. Η μουσική θα κινηθεί τόσο στο πλαίσιο του ιστορικού/παραδοσιακού αμανέ όσο και πέραν αυτού, ανοίγοντας χώρο και σε πιο σύγχρονους και ελεύθερους μουσικούς πειραματισμούς. Στόχος είναι να υπογραμμιστεί το γεγονός ότι δεν πρόκειται για μουσειακή μουσική παράδοση αλλά για μια εν δυνάμει ζωντανή φόρμα, που μπορεί να λειτουργεί στο παρόν ακόμα και έξω από το πλαίσιο της ιστορικής της ακμής. Αντίστοιχα, σε επίπεδο στιχουργικού περιεχομένου θα τηρηθεί επίσης η φόρμα του αμανέ, αλλά, στη θέση της λαϊκής ανώνυμης ποίησης, θα χρησιμοποιηθούν αποσπάσματα από τη λεγόμενη λόγια/«έντεχνη» ποίηση της εποχής.
